Mzimu wa Kariakoo - Part 1

Sehemu ya 1: Kizingiti cha Hofu Jengo la Baba Shomari lilikuwa kama mti uliooza katikati ya msitu wa Kariakoo. Likiwa na orofa tatu zilizozibana kama masanduku ya mayai, lilionekana kuchoka na uzee. Matofali yake yalikuwa yakubali kung’olewa na unyevunyevu, na ngazi zake za mbao zilikuwa zinalia kama mtoto anayenyonywa maziwa ya mama yake kwa nguvu. Lakini kwa sababu ya ugumu wa maisha Dar es Salaam, kila chumba ndani yake kilikuwa kama dhahabu. Wapangaji waliokuwa wakiishi huko – wachunaji nguo, wanabiashara wadogo, na familia zenye watoto wengi – walikuwa wamezoea harufu ya moshi, sauti za ugomvi, na uhaba wa maji. Kwao, ilikuwa nyumba. Lakini kulikuwa na chumba kimoja ambacho Baba Shomari hakikodisha kamwe. Kile chumba kilikuwa kwenye ghorofa ya kwanza, pembeni ya barabara ya ukumbi. Hakikuwa na dirisha. Hakikuwa na hewa ya kutosha. Lakini katika mji wenye uhaba wa makazi, chumba chochote, hata kile ulichotakiwa kulalia ukiwa umekunja magoti, kingekuwa kito. Hata hivyo, kila mpangaji aliyewahi kuuliza kuhusu chumba hicho alipokea jibu lile lile la Baba Shomari. “Hicho si chumba, mtoto wangu. Ni kaburi.” Yule mzee, mwenye miaka sitini na nywele nyeupe kama pamba ya zamani, alikuwa akitoa kauli hiyo kwa sauti ya utulivu ya kutatanisha. Usiku wa manane, alisema, wakati mji mgumu wa Kariakoo unalala kwa usingizi wa mizaha, mlango wa chumba hicho huanza kugongwa kutoka ndani. Sauti za milio mitatu. Halafu kimya. Na asubuhi, yeyote anayethubutu kusikiliza kwa ukaribu anaweza kusikia sauti ya mtu anayepiga punzi, kana kwamba anahangaika kupumua kwenye heba iliyokonda. Wapangaji wengi walicheka mwanzoni. “Baba Shomari anaenda kuuza hadithi zake kwa sababu hana nyumba za kutosha!” walisema. Lakini baada ya muda, wakaanza kuamini. Kwa sababu kila mmoja alikuwa na ushuhuda wake. Mwanamke mmoja alidai aliona kivuli kikivuka ukumbi usiku wa kuamkia Jumamosi. Mfanyabiashara mwingine alisikia mlango ukifunguliwa na kufungwa wakati hakuna mtu aliyekuwa karibu. Na watoto waliokuwa wakicheza karibu na chumba hicho waliripoti kuona sahani za chuma zikiwa zimejazwa chakula kikiwa moto, halafu kutoweka kwa ghafla. Baba Shomari hakuwa anapinga hadithi hizi. Alizikuza. Aliongeza maelezo mazito: alisema yule “mpangaji roho” alikuwa mtu maskini aliyefariki nyumbani hapo miaka kumi iliyopita akiwa na deni kubwa la kodi. Kwa hiyo, alikufa na hasira. Sasa anatembea usiku huo akitafuta haki. “Mkodi hajalipa, hata kifo hakimruhusu kupumzika,” aliwahimiza wapangaji. Na moja kwa moja, wale waliokuwa na wasiwasi wakaanza kuacha sadaka za chumvi au nazi kizingitini ili kujikinga. Watu walishangaa kwa nini hakuuza nyumba au kuibomoa. Lakini Baba Shomari alikuwa mjanja. Alijua ukweli: kule kukodisha chumba kungemletea Shilingi elfu themanini kwa mwezi, lakini kukibaki wazi kulimletea amani. Amani ya kuwa hakuna mtu atakayegusa siri yake kubwa zaidi, siri aliyoijaza ndani ya chumba hicho kwa miaka kumi. Hadi siku moja, mvua ya Desemba iliponyesha kwa nguvu kama dunia inataka kuzama, na kijana mmoja mwenye miaka ishirini na mbili, mwenye macho ya kuchofuka na mfuko mtupu, aligonga mlango wa Baba Shomari. Jina lake alikuwa Juma. Alikuwa amefika kutoka Mwanza wiki mbili zilizopita akitafuta kazi. Alikuwa amelala kwenye vituo vya mabasi, kwenye viunga vya machinga, na usiku mmoja alilala nje ya kanisa. Alikuwa ameshindwa. Alihitaji mahali pa kulala. “Baba, ninaomba chumba chochote,” Juma alisema, nguo zake zikiwa zimelowa na mguu wake ukitetemeka kutokana na baridi ya mivua iliyojipenyeza kwenye mifupa yake. Baba Shomari alimchungulia kwa macho makali, kisha akataja bei ya vyumba vyote vilivyokuwa wazi. Bei ilikuwa juu sana kwa mfuko wa Juma. Lakini Juma alikuwa mkali. Alikuwa ameona nyumba hiyo kutoka nje, alikuwa amehesabu vyumba. Alijua kuna chumba kimoja ambacho hakikutajwa. “Baba, kile chumba cha pembeni?” aliuliza akielekea kidole chake kilichokuwa kimepasuka kwenye ukuta mgumu. Kusema kweli, uso wa Baba Shomari ulibadilika. Kwa muda mfupi sana, ulionekana kama uso wa mtu aliyeonaje mzimu. Lakini haraka akajirekebisha. “Hicho si chumba cha kuishi, mtoto wangu. Kimefungwa. Kinalindwa na… kitu.” Juma hakuwa mtu wa kuamini hadithi. Alikuwa ameishi barabarani kwa wiki mbili. Alikuwa amelala karibu na makaburi, karibu na magenge. Hakukuwa na “kitu” chochote alichokiogopa zaidi ya njaa na ukosefu wa paa la kichwani. Lakini aliona hofu machoni pa yule mzee. Hofu halisi. Hofu ya mwanadamu. Usiku huo, Juma aliamua kufanya jambo la kipumbavu. Alingoja hadi nyumba ikakaa kimya. Alisikiliza vijisehemu vya mwili vya wapangaji wengine vikiongea kwa sauti za chini. Kisha akatulia. Alishika taa yake ya runinga na kuelekea mlango wa chumba hicho kinachosemekana kuwa na roho. Mlango haukufungika vizuri. Kwa urahisi wa kutatanisha, ulifunguka kwa mkono wake mmoja. Ndani kulikuwa na giza tupu, lakini pumzi ilikuwa tofauti. Hewa ilikuwa ya harufu ya mdalasini. Na pale pale kwenye sakafu ya zege, kwenye taa hafifu ya simu yake, Juma aliona kitu kisichotarajiwa: sahani moja ya chuma iliyokuwa na wali moto, maharage ya nazi, na kipande cha nyama ya kuku. Karibu nayo kulikuwa na nguo za wanaume zilizokunjwa vizuri, zikining’inia kana kwamba zimetoka kwa fundi wa kufua. Juma alisimama. Moyo wake ukawa kama ngoma ya msiba. Lakini njaa ilikuwa kali kuliko hofu. Alinyakua kijiko na kuanza kula. Hakujua kuwa, kwenye ukuta ulio nyuma ya chumba hicho, palikuwa na mwanadamu halisi. Mwanadamu aliyeketi kwenye kiti cha magurudumu, macho yake mawili yakimwangalia Juma kwa hamu, kwa hofu, na kwa tumaini kubwa la miaka kumi. Mdomo wake ulitikisika, lakini hakutoa sauti. Kwa upande mwingine wa ukuta, ndani ya chumba kingine, Baba Shomari alikuwa amejificha nyuma ya pazia. Alikuwa akilia kimya kimya. Na kwa mara ya kwanza katika miaka yote ya uwongo hadithi za roho, ukweli ulikuwa karibu kuvuja kama mafuta ya taa yanayomwagika karibu na moto. ... Inaendelea Sehemu ya 2.